شرح حدیث حضرت آیت الله سید علی خامنه ای:

من مواعظ علی بن الحسین (علیه السلام):
وقال له رجلٌ: إنّی لأحبّک فی اللّه حبّاً شدیداً، فنکس علیه السلام ثمّ قال: الّفرزند علامه بزرگوار محمد تفی شوشتری از اخلاق و سیره پدر بزرگوارشان نقل می‌کند؛ «در سنین نوجوانی بودم و تازه از سفر کربلا بازگشته بودم. به واسطه انتساب به پدرم احساس بزرگی می‌کردم.
شبی به همراه پدر در منزل یکی از همسایگان مبهمان بودیم، خانواده ای که میزبان ما بودند زیاد وضع مالی خوبی نداشتند. وقتی سفره غذا را پهن کردند و غذا را آوردند، غذا و اسباب پذیرایی‌شان زیاد باب طبع من نبود و با اکراه شروع به غذا خوردن کردم. موقع غذا خوردن متوجه نگاه های پدرم شدم که با تندی به من نگاه می‌کرد. وقتی صاحب خانه برای آوردن آب از اتاق بیرون رفت، پدرم با دست به پشت من زد و گفت: چرا این‌طور غذا می‌خوری. صاحب خانه همه آنچه داشته است را برای پذیرایی از ما مهیا کرده است. درست نیست نگاه تحقیرآمیز داشته باشی.»لهم إنّی أعوذبک أن اُحَبّ فیک وأنت لی مبغض ثمّ قال له: أحبّک للذی تحبّنی فیه.
(تحف العقول صفحه ۲۸۲)
نکته اساسى که در این بیان وجود دارد و درس بزرگى براى ما است، توجه فورى به خطرى است که در برابر چنین پدیده‏اى (محبوب بودن نزد مردم بخاطر خدا) انسان را تهدید میکند. لذا وقتى آن مرد به حضرت عرض مى‏ کند که شما را براى خدا دوست دارم نمى ‏فرمایند: از تو متشکرم، یا خدا را بر این محبوبیت سپاس میگویم، بلکه مى‏ فرمایند: «پرودگارا پناه به تو مى ‏برم از این که مردم مرا به خاطر تو دوست داشته باشند ولى تو مرا دشمن داشته ‏باشى» و این خطر بزرگى است براى ما، نکند که مردم فکرکنند ما مخلصانه براى خدا کارمى ‏کنیم و در راه او قدم مى‏ زنیم اما حقیقتاًً ما اینطور نباشیم، و ظاهر و باطنمان یکى نباشد و یا با اعمال خود موجبات غضب الهى را در خود بوجود آورده باشیم. و در این صورت است که مردم به خاطر خدا ما را دوست‏ دارند ولى خداوند – نعوذ باللّه – دشمن ما مى ‏باشد.